Yaslandığın Dağ

İnsan bazı gerçekleri yaşarken değil, kaybedince öğreniyor. Baba da onlardan biri. Çocukken anlam veremediğim, hatta zaman zaman kırıldığım birçok şeyin aslında sevginin başka bir dili olduğunu yıllar sonra fark ettim.

Babamı hep çalışırken hatırlıyorum. Sabahın erken saatlerinde evden çıkışını, gecenin yorgunluğunu omuzlarında taşıyarak dönüşünü… Bazen aynı evin içinde yaşar ama yüzünü doğru dürüst göremezdik. Çocuk aklımla bunu sevgisizlik sanırdım. Sarılmasını isterdim, başımı okşamasını, “Seni seviyorum” demesini beklerdim. Çünkü sevginin sadece sözlerle ve gösterilen ilgiyle ifade edildiğini düşünürdüm.

Oysa yıllar bana başka bir şey öğretti.

Bazı babalar sevgilerini cümlelere dökemezler. Onların sevgisi alın terinde gizlidir. Çocukları üşümesin diye soğuğa direnen ellerindedir. Evlatlarının geleceği için kendi hayallerinden vazgeçişlerindedir. Sofraya helal lokma koyabilmek uğruna verdikleri sessiz mücadelededir. Meğer sevgi bazen bir ömür boyunca sırtında taşıdığın yükmüş de, bunu kimseye anlatmadan yürümeye devam etmekmiş.

Gurbet ise hasretin en ağır hâlidir. Hele ki babanı son kez göremeden kaybetmek… Bunun tarifi yok. İnsan, yıllarca içinde taşıyacağı bir eksiklikle baş başa kalıyor. Ben üzülmeyeyim diye yoğun bakımda olduğunu söylediklerinde, aslında çoktan Rabbine kavuştuğunu bilmiyordum. Bir gün önce telefonda duyduğum sesi hâlâ kulaklarımdayken, ertesi gün soğuk bedenini uzaktan görmek… İşte o an anladım; insan kaç yaşında olursa olsun, babasını kaybedince biraz yetim kalıyor.

Sonra insan kendi kendine soruyor:

“Neden?”

Neden bu kadar erken? Neden doyamadan? Neden bir kez daha sarılamadan?

Bu soruların dünyada tam bir cevabı yok belki. Ama iman, yüreğe sabır veren en büyük teselli oluyor. Çünkü biliyoruz ki bu dünya kalıcı değil. Bugün burada olan yarın yok. Güvendiğimiz dağlar bir gün gözlerimizin önünden çekilip gidiyor. İşte o zaman anlıyoruz ki asıl yurt burası değilmiş. Asıl kavuşmalar, ayrılığın olmadığı yerdeymiş.

Babalarımız bize sadece ekmek kazanmayı değil, dimdik durmayı da öğrettiler. Belki sevgilerini çok göstermediler ama hayatları boyunca bizi sırtlarında taşıdılar. Onların yokluğunda bile öğrettikleri değerler yolumuza ışık olmaya devam ediyor.

Bu vesileyle ahirete irtihal etmiş tüm babalara Rabbim rahmetiyle muamele eylesin, mekânlarını cennet eylesin. Hayatta olan babalara sağlık, huzur ve bereket versin. Ayrıca hayatın bütün yükünü omuzlayarak hem anne hem baba olabilen fedakâr kadınların; evladı olmadığı hâlde sevgisiyle, merhametiyle, rehberliğiyle nice çocuğa ve gence baba şefkati gösteren güzel insanların da Babalar Günü’nü gönülden kutluyorum.

Çünkü baba, sadece kan bağı değildir.

Baba bazen bir omuzdur, bazen bir dua, bazen de insanın arkasında durduğunu bildiği görünmez bir dağdır.

Ve o dağ yıkıldığında, insan onun ne kadar büyük olduğunu daha iyi anlar.