Şair Deri’nin Şiir Yolculuğu: Yoksulluktan, Hayatın Acılarından ve Yaşanmışlıklardan Doğan Dizeler
Şair Deri: “Ben Şiirlerimde Hayatın Kendisine, Yaşadığım Acılara ve İnsan Hikâyelerine Yer Verdim”
Sıdık Başol Kültür Sanat Derneği tiyatro ve sahne eğitmeni, yazar ve şair Deri, şiirle tanışmasını, çocukluk yıllarını, yoksullukla mücadelesini ve yaşadığı hayatın dizelerine nasıl yansıdığını anlattı.
Şiir bazen bir mutluluğun ifadesi, bazen bir özlemin sesi, bazen de insanın içinde biriktirdiği acıların dışa vurumudur. Sıdık Başol Kültür Sanat Derneği tiyatro ve sahne eğitmeni, yazar ve şair Deri’nin şiir yolculuğu da tam olarak böyle bir yaşam mücadelesinin içerisinden doğdu.
Çocukluk yıllarında başlayan yazma merakı, yoksulluk, eğitim hayatı, çalışma yaşamı ve aile sorumluluklarıyla şekillendi. Şair Deri, kendi yaşamından izler taşıyan şiirlerinin nasıl ortaya çıktığını ve yazmanın kendisi için ne ifade ettiğini anlattı.
“İlk şiirimi yoksulluğu anlatarak yazdım”
Çocukluk yıllarımı düşündüğümde gözümün önüne Mirza Çelebi Mahallesi geliyor. Adana’nın mütevazı bir mahallesinde, dönemin zor yaşam koşulları içerisinde büyüdüm. İlkokulu 5 Ocak İlkokulu’nda, ortaokulu ise 5 Ocak Ortaokulu’nda okudum.
Daha öğrencilik yıllarımda yazmaya karşı bir merakım vardı. Elime geçen kâğıtlara, defterlerimin kenarlarına aklıma gelen düşünceleri yazıyordum. Bazen bir türküye, bazen bir ezgiye dönüşüyordu bu duygular.
Ancak maddi imkânsızlıklar nedeniyle eğitimimi ortaokul üçüncü sınıfta bırakmak zorunda kaldım. Hayat beni erken yaşta çalışmaya yönlendirdi. Su tesisatçılığı yapmaya başladım. Çalışırken bile şiir yazmaktan vazgeçmedim.
Bir süre sonra kendime şu soruları sormaya başladım: Ben kimim? Nasıl bir hayat yaşıyorum? Toplum içerisindeki yerim nedir?
İşte bu sorgulamalar beni şiire daha fazla yaklaştırdı.
İlk şiirimin adını “Ben Fakirim” koydum. Çünkü yoksulluğun ne demek olduğunu yaşayarak öğrenmiştim. Ardından “Alın Zengininin Çocuğuyum” adlı şiirimi yazdım. Bu şiirimde de varlıklı ailelerin çocuklarının yaşam koşullarını anlatmaya çalıştım.
“Hayatımda ne yaşadıysam şiirlerime yansıdı”
Benim için şiir, sadece güzel sözleri bir araya getirmek değildir. İnsan yaşadıklarını, gördüklerini ve hissettiklerini yazmalıdır. Ben de hayatımda ne yaşadıysam şiirlerime yansıttım.
Askerlik görevimin ardından Adana’da yaşamımı sürdürdüm. Aile kurdum, üç çocuk sahibi oldum. Hayatın sorumluluklarını üstlendim. Ancak zaman içerisinde eşimin sağlık sorunları yaşaması, ailece zor bir dönemden geçmemize neden oldu.
Bu süreç beni derinden etkiledi. Şiirlerimin dili de değişmeye başladı. Önceleri sevgi, umut ve sevecenlik üzerine yazarken zamanla acı, hüzün, özlem, sevgi, kin ve nefret gibi duygular şiirlerime girdi.
Çünkü artık yalnızca hayata gülümseyen bir insanın değil, hayatın zorluklarıyla mücadele eden bir insanın duygularını da anlatıyordum.
“Neden bu kadar acı yazıyorsun diye soruyorlar”
Şiirlerimi okuyan arkadaşlarım zaman zaman bana, ‘Neden bu kadar ağır, neden bu kadar acı dolu şiirler yazıyorsun?’ diye soruyorlar.
Ben de onlara hayatın içerisinde yaşadığım sıkıntıları, gördüğüm zorlukları ve içimde biriktirdiğim duyguları yazdığımı söylüyorum.
Benim şiirlerim hayalden çok yaşanmışlıklara dayanıyor. Bazen bir insanın yoksulluğunu, bazen bir ailenin mücadelesini, bazen de bir insanın içinde taşıdığı derin hüznü anlatıyorum.
Çünkü insanın yaşadığı her şey onun ruhunda bir iz bırakıyor. Ben de o izleri kelimelere dönüştürüyorum.
“Şiir ve yazı artık hayatımın bir parçası”
Zaman içerisinde şiirin ve yazının hayatımın ayrılmaz bir parçası olduğunu anladım. Yazmak benim için kendimi ifade etmek, yaşadıklarımı anlatmak ve insanlara duygularımı ulaştırmak anlamına geliyor.
Bugün geriye dönüp baktığımda çocukluk yıllarımdan bugüne kadar yaşadığım her dönemin şiirlerimde bir karşılığı olduğunu görüyorum.
Ben şiiri yalnızca kalemle değil, yaşadıklarımla yazıyorum. Her şiirimin arkasında bir anı, bir duygu, bir mücadele ve bazen de anlatılması zor bir acı var.
Şair Deri’nin yaşam öyküsü, şiirin yalnızca edebî bir uğraş olmadığını; kimi zaman insanın kendisini, hayatını ve toplumun gerçeklerini anlatmasının en samimi yolu olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor.