BİR BABANIN SESSİZ DUASI

“Bazı insanlar konuşarak değil, ömürlerini feda ederek severler; biz onlara baba deriz.”

Bugün Babalar Günü bu haftaki yazımı ruhu güzel babalarımıza itaafeen yazmak istedim.
Biraz geçmişe çocukluğumuzun sokaklarında dolaşalım Hatıralarının kapısını aralayalım. Babalar Gününde geçmişe aşk ile dönelim.
Evet bazı sevgiler vardır…
Sesi çıkmaz.
Kendini anlatmaz.
Varlığını ispat etmeye çalışmaz.
Sessizce akar ve bir ömrün içine yerleşir.
Tıpkı bir babanın sevgisi gibi…
Çocukken fark etmeyiz.
Çünkü baba hep vardır.
Evin kapısı gibi…
Duvarı gibi…
Çatısı gibi…
Sarsılmaz sanırız.
Hiç gitmeyecek sanırız.
Hiç yorulmayacak…
Hiç yaşlanmayacak…
Hiç eksilmeyecek sanırız.
Oysa hayat, insana en büyük hakikatleri zamanla öğretir.
Yıllar geçer…
Çocukluk çekmecelerde kalan eski fotoğraflara dönüşür.
Bayram sabahları özleme dönüşür.
Kalabalık sofralar seyrekleşir.
Ve insan bir gün dönüp geriye baktığında fark eder ki;
Biz büyürken bir adam sessizce ömründen eksiltmiştir.
Bizim gülebilmemiz için kendi yorgunluğunu içine gömmüştür.
Biz korkmayalım diye korkularını saklamıştır.
Bizim geleceğimiz aydınlık olsun diye kendi karanlık gecelerinde yalnız kalmıştır.
Biz rahat uyuyalım diye uykularından vazgeçmiştir.
Biz güçlü olalım diye kendi yaralarını kimseye göstermemiştir.
Ve bir gün…
Hayatın tam ortasında durup geriye baktığımızda içimizi yakan o hakikatle karşılaşırız:
Meğer biz çocukluğumuzu yaşarken, babamız ömrünü tüketmiş.
Bir baba…
Evladının sırtını yasladığı dağdır.
Fakat kimse o dağın içinde kopan fırtınaları bilmez.
Herkes güçlü tarafını görür.
Kimse sessizce ağladığı geceleri bilmez.
Kimse içine attığı kırgınlıkları bilmez.
Kimse vazgeçmek üzereyken yeniden toparlanışını bilmez.
Çünkü babalar çoğu zaman dertlerini anlatmayı değil, taşımayı seçerler.
Onların sevgisi sözlerinde değil, emeklerinde saklıdır.
Bir çocuğun okul yolunda…
Bir sofraya konan son lokmada…
Bir bayram harçlığında…
Bir çift ayakkabıda…
Bir gece yarısı edilen duada…
Ve evladının yüzüne bakarken sessizce gülümseyen gözlerde saklıdır.
Belki bugün sahip olduğumuz birçok güzelliğin ardında onların alın terisi vardır.
Bugün ayakta durabiliyorsak, bir zamanlar bizim için dimdik duran bir babanın duası vardır.
Çünkü bazı dualar vardır ki evlat duymaz ama sema duyar.
Bir baba gecenin sessizliğinde ellerini açar.
Kimse bilmez.
Kimse görmez.
Kimse duymaz.
Ama Allah bilir.
Ve bazen bir evladın başına gelmeyen nice musibetlerin ardında işte o sessiz dualar vardır.
İnsan büyüdükçe bunu daha iyi anlıyor.
Babalar aslında bize yalnız bir hayat bırakmıyor.
Bize sabır bırakıyorlar.
Vefa bırakıyorlar.
Mücadele ruhu bırakıyorlar.
Karakter bırakıyorlar.
Ve her şeyden önemlisi, sevgiyi fedakârlıkla yaşamanın ne demek olduğunu öğretiyorlar.
Bir gün herkes bir şeyleri kaybeder.
Gençliğini…
Gücünü…
Sevdiklerini…
Fakat insan bazı kayıplara hiçbir zaman alışamaz.
Bunlardan biri de babasının gölgesini kaybetmektir.
Çünkü ne kadar büyürseniz büyüyün, ne kadar güçlü görünürseniz görünün, içinizde hâlâ babasının yanında kendini çocuk hisseden bir taraf vardır.
İşte o taraf hiç büyümez.
Yıllar geçse de büyümez.
Saçlarınıza aklar düşse de büyümez.
Çünkü insanın içinde bir ömür babasına ait kalan bir yer vardır.
Bugün babası hayatta olanlar…
Onun sesini biraz daha dikkatli dinlesin.
Elini biraz daha sıkı tutsun.
Gözlerinin içine biraz daha uzun baksın.
Çünkü zaman sessiz çalışır.
Ve bazı özlemlerin telafisi yoktur.
Babası bu dünyadan göçmüş olanlar ise üzülmesin.
Hasretlerini duaya dönüştürsün.
Çünkü ölüm, seven gönüller için bir son değil, ertelenmiş bir kavuşmadır.
Rahmetle anılan bütün babalara selâm olsun.
Hayatta olan bütün babalara sağlık, huzur ve bereket olsun.
Ve bizlere, onların kıymetini hayattayken bilebilecek bir gönül nasip olsun.
Sevgi ve muhabbetle.