Yarın, zamanın sıradan akışından ayrıldığı bir gün… Takvimde yalnızca bir tarih gibi duran bu gün, aslında yılların birikimini, emeklerin sessiz çığlığını ve kalplerde biriken umutları görünür kılan bir eşiktir. İnsan hayatında bazı anlar vardır ki, yalnızca yaşanmaz; aynı zamanda insana kendisini yeniden hatırlatır. LGS işte böyle bir andır.
Bu sınav, bir çocuğun yalnızca bilgisiyle değil; sabrıyla, sebatıyla, düşmesine rağmen yeniden kalkabilme iradesiyle yürüdüğü uzun bir yolun sembolik karşılığıdır. Her soru, aslında bir emeğin izidir. Her sayfa, bir gayretin hatırasıdır. Her doğru cevap, sessiz bir mücadelenin görünür hâle gelmiş şeklidir.
Sevgili öğrenciler… Sizler, sandığınızdan çok daha derin bir hazırlığın içinden geçtiniz. Bazen yoruldunuz, bazen kendinizi yetersiz hissettiniz, bazen aynı soruya defalarca dönüp tekrar ettiniz. Ama bilin ki, insanı inşa eden şey yalnızca doğru bildikleri değil; zorlandığı anlarda vazgeçmeyişidir. Yarın kaleminizi elinize aldığınızda, sadece bilgiyi değil, kendi direncinizi de yanınıza alacaksınız.
Unutmayın; bu sınav sizin değerinizin ölçüsü değildir. İnsan, bir sonuç kâğıdına sığmayacak kadar büyük bir varlıktır. Sizin kıymetiniz, bir puanla sınırlandırılamaz. Siz; düşünen, hisseden, çabalayan ve her şeye rağmen yoluna devam edebilen bir iradenin temsilcisisiniz.
Aileler… Bu süreçte en ağır yükü taşıyan görünmez kahramanlarsınız. Yarın artık yük taşıma günü değil; emaneti teslim etme günüdür. Çocuğunuzun üzerine kurduğunuz baskı değil, ona verdiğiniz güven kalıcıdır. Çünkü zihin baskıyla daralır, güvenle genişler. Çocuğunuzun gözlerine bakın ve ona şunu hissettirin: “Sen varsın ve bu yeterlidir.”
Sınav atmosferi çoğu zaman zihni daraltır. Oysa insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey genişliktir; kalbin, nefesin ve zihnin genişliği… Telaş bilgiyi örter, kaygı hafızayı gölgeler, sükûnet ise insanın içindeki gücü açığa çıkarır. Bu nedenle yarın en büyük başarı stratejisi bilgiden çok dinginliktir.
Ve unutulmasın… Emek kaybolmaz. Belki şekil değiştirir, belki zaman ister, belki başka bir kapıdan geri döner; ama asla yok olmaz. Yarın, yalnızca bir sınav günü değil; Türkiye’nin dört bir yanında aynı anda atan binlerce kalbin, aynı anda yükselen duaların ve aynı umutla bakan anne babaların ortak imtihanıdır. Bu ülkenin her evinde aynı anda bir heyecan, bir dua ve bir bekleyiş vardır. Çünkü bu yolculuk sadece çocukların değil; ailelerin, öğretmenlerin ve bir milletin ortak emanetidir. Rabbim tüm evlatlarımızın yolunu açık, zihnini berrak, kalbini huzurlu eylesin; tüm anne babalara gönül ferahlığı nasip etsin.

YARIN SADECE BİR SINAV DEĞİL, BİNLERCE KALBİN AYNI ATTIĞI BİR EŞİK: LGS yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

Gelin haberi birlikte okuyalım…
Son günlerde Bursa’da bir özel hastanede kanser ilaçlarıyla ilgili yürütülen soruşturma ve kamuoyuna yansıyan bilgiler, toplumun vicdanında derin bir sarsıntıya neden oldu. Tedavide kullanılan bazı ilaçlarla ilgili usulsüzlük iddiaları, gözaltılar ve adli süreçler gündeme taşındı.
Elbette nihai sözü mahkemeler söyleyecek.
Elbette adalet, deliller ve hukuki süreçler üzerinden tecelli edecek.

Ancak bazen insanı sarsan şey yalnızca sonuç değildir.
Bazen ihtimalin kendisi bile vicdanı kanatmaya yeter.
Çünkü burada konuştuğumuz şey herhangi bir sektör değildir.
Burada konuştuğumuz şey insan hayatıdır.
Burada konuştuğumuz şey, ölümle yaşam arasındaki ince çizgide yürüyen insanların umududur.
Kanser hastaları yalnızca ilaç almazlar.
Onlar her tedavi gününde hayata biraz daha tutunmaya çalışırlar.
Her serum, bir annenin evladına kavuşma duasıdır.
Her kür, bir babanın çocuklarına biraz daha fazla zaman bırakabilme arzusudur.
Her ilaç, yarım kalmış bir hikâyenin devam etme ihtimalidir.

İşte bu yüzden sağlık alanında ortaya çıkan her şaibe, yalnızca bir haber başlığı değildir.
Bu, toplumun güven duygusuna vurulmuş ağır bir darbedir.
Bugün üzerinde düşünmemiz gereken asıl mesele şudur:
İnsan ne zaman insanın acısına karşı bu kadar duyarsızlaştı?
Ne zaman kazanç, vicdanın önüne geçti?

Ne zaman rakamlar, insan hayatından daha değerli hâle geldi?
Modern çağın en büyük krizi ekonomik değildir.
Modern çağın en büyük krizi vicdan krizidir.
Çünkü merhamet kaybolduğunda hukuk yetişmeye çalışır.

Vicdan sustuğunda mahkemeler konuşmaya başlar.
Oysa bir toplumun asıl güvencesi kanunlar değil, insanların içindeki ahlaki terazidir.
Bugün yaralanan yalnızca hastalar değildir.
Yaralanan şey güven duygusudur.

Yaralanan şey insanın insana emanet olabilme inancıdır.
Çünkü hastane dediğimiz yer, insanın en savunmasız hâliyle kapısından içeri girdiği yerdir.
İnsan oraya yalnız bedenini götürmez.
Korkularını götürür.
Dualarını götürür.
Çocuklarını götürür.
Sevdiklerini götürür.
Yarınlarını götürür.
Ve hepsini bir güven duygusuna teslim eder.
İşte bu yüzden bazı olaylar yalnızca adli dosyalarda yer almaz.
Toplum hafızasına kazınır.
Yıllar geçer, isimler unutulur.
Dosyalar kapanır.
Mahkemeler biter.
Fakat insanların kalbinde oluşan kırılma uzun süre onarılmaz.
Çünkü bazı suçlar kasadan para çalmaz.
Bazı suçlar ömürden zaman çalar.
Bazı suçlar bir ilacı eksiltmez.
Bir annenin umudunu eksiltir.
Bir babanın yarınını eksiltir.
Bir çocuğun duasını eksiltir.
Ve insanlık tarihine baktığımızda görürüz ki;
Bir toplum, binaları yıkıldığında değil…
Vicdanı yıkıldığında enkaza döner.
Çünkü taş üstüne taş yeniden konulur.
Yollar yeniden yapılır.
Kurumlar yeniden inşa edilir.
Ama bir insanın güveni kırıldığında, onun tamiri bazen yıllar sürer.
Bu nedenle mesele yalnızca bir soruşturma değildir.
Mesele, insan kalabilme meselesidir.

Ve unutmayalım…
Bir insanın elinden ekmeğini almak zulümdür.
Bir insanın elinden malını almak haksızlıktır.
Ama bir insanın elinden umudunu almak…
İşte o, vicdanın iflas ettiği yerdir…
Duyguma şahitlik ettiğiniz ve yazımı okuduğunuz için teşekkür ediyorum ve herkesin insanlık nerede denilen o kutlu yere vicdana davet ediyorum…Toplumu toplum yapan ana duygudur vicdan.
Muhabbet ile selamlıyorum.

UMUDUN DAMARLARINDAN ÇALINAN HAYAT yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

MUTLU BAYRAMLAR DİLİYORUM. MUTLU, HUZURLU, HERKESİN BAYRAMI MÜBAREK OLSUN. SAĞLIKLI, MUTLU, HUZURLU, BOLLUK İÇERİSİNDE BİR ÖMÜR DİLİYORUM.

Kurban Bayramı yaklaşırken değerli okuyucularım; içimde büyüyen duyguları, çevremde gözlemlediğim hâlleri, yaşadığım sokakları ve bulunduğum ilçe Gemlik’e dair hissettiklerimi kaleme almak istedim. Çünkü bazı zamanlar vardır ki insan sadece konuşmak değil, gördüklerini ve hissettiklerini toplumun vicdanına bırakmak ister. İşte bu haftaki yazım da tam olarak böyle bir yerden doğdu. Hadi birlikte okuyalım…

Bayramların yaklaşmasıyla birlikte evlerde başlayan hazırlık telaşı aslında çok derin bir kültürün yansımasıdır. Temizlenen evler, özenle hazırlanan sofralar, büyükleri ziyaret etme heyecanı, çocukların içindeki tarifsiz sevinç… Bunların her biri toplum olmanın, aile olmanın ve aynı duyguda buluşabilmenin sessiz ama güçlü göstergeleridir. Çünkü bayram sadece bir tatil değildir; insanın özüne, ailesine, komşusuna ve vicdanına dönüşüdür.

Fakat tüm bu güzelliklerin yanında, yaşadığımız çevreyle ilgili görmezden gelinmemesi gereken bazı gerçekler de var. Özellikle bulunduğum Gemlik’te son zamanlarda sokak aralarında biriken çöpler, uzun süre kaldırılmayan atıklar ve çevreye yayılan ağır kokular konusunda çok fazla şikâyet duyuyorum. Üstelik bunu yalnızca duyum olarak değil, birebir gözlemleyen biri olarak ifade ediyorum. Özellikle sıcak havalarda oluşan bu görüntü ve kokular, insanın ruh hâlini dahi etkileyebilecek boyutlara ulaşıyor.

Kötü koku sadece fiziksel bir rahatsızlık değildir; yaşanılan yere karşı aidiyet hissini de zayıflatır. Temizlik eksikliği ise yalnızca görüntü kirliliği oluşturmaz, aynı zamanda toplum sağlığını tehdit eden ciddi riskleri beraberinde getirir. Çocukların oynadığı sokakların, yaşlıların yürüdüğü kaldırımların ve insanların nefes aldığı mahallelerin daha özenli korunması gerektiğine inanıyorum.

Çünkü “Temizlik imandandır” sözü yalnızca bireysel yaşamlarımız için değil, ortak yaşam alanlarımız için de büyük bir sorumluluk taşır. Aslan gerçekten yattığı yerden belli olur. Bir şehrin karakteri; sokaklarının temizliğinde, kaldırımlarının düzeninde ve insanlarının çevresine gösterdiği hassasiyette gizlidir.
Bu nedenle yaklaşan Kurban Bayramı öncesinde ilgili kurumların, belediyelerin ve hepimizin daha duyarlı olması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bayram; sadece evleri değil, şehirleri de güzelleştirme zamanıdır. Daha temiz sokaklar, daha huzurlu mahalleler ve daha sağlıklı bir çevre hepimizin ortak hakkıdır.

Elbette bu mesele yalnızca bir belediyenin ya da yalnızca Gemlik’in meselesi değildir. Toplum düzeni, çevre hassasiyeti ve ortak yaşam bilinci; küçük büyük tüm il ve ilçelerimizde, Türkiye’mizin dört bir yanında aynı sorumlulukla ele alınmalıdır. Çünkü temiz toplum, temiz gelecektir. Temizlik ise sadece bir alışkanlık değil, inancın ve medeniyetin de en önemli göstergelerinden biridir. Temizlik imandandır… Ve insan, yaşadığı yere gösterdiği özen kadar geleceğine de değer verir.

BAYRAM GELİYOR, HAZIR MIYIZ? yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

İnsan artık yalnızca yaşayan bir varlık değil; aynı zamanda “görünen” bir varlığa dönüşmüş durumda. Dijital ekranlar, kimliğin kendisinden daha baskın bir sahneye evrilmişken, birey kim olduğunu hayatın içinde değil; nasıl göründüğünün yansımasında arıyor. Bu, basit bir teknoloji meselesi değildir. Bu, benliğin ikiye ayrılmasıdır.

Gerçek yaşam ile dijital persona arasına ince değil, derin bir yarık açılmıştır. Ve o yarıkta insan, kendi iç sesini yavaş yavaş kaybetmektedir.

Bu dönüşüm yalnızca bireysel düzeyde kalmıyor; ilişkilerin dokusuna da sızıyor. Sevgi bile artık saf bir duygudan çok, ölçülebilir bir alan gibi algılanıyor.

İnsanlar birbirine yaklaşırken bile mesafeyi hesaplıyor, verirken bile geri dönüşünü tartıyor. Bu, duygunun yok oluşu değil; duygunun ekonomi diline tercüme edilmesidir.

Sevgi yer değiştirmiştir; artık daha çok “karşılık değeri” üzerinden okunmaktadır.

Böyle bir zeminde yalnızlık istisna olmaktan çıkar, gündelik hayatın doğal bir parçasına dönüşür. Kalabalıklar artar ama temas azalır. Aynı mekânı paylaşmak, aynı dünyayı paylaşmak anlamına gelmez. Modern insan, en çok yanında insan varken yalnızlaşır. Bu yalnızlık yüksek sesli bir çığlık değil; sessiz bir uyum hâlidir. İnsan artık yalnızlığa direnmekten çok, ona alışmaktadır.

Zaman da bu dönüşümden bağımsız değildir. Hızlanan yaşam, derinliği azaltır. Her şey yetişmesi gereken bir listeye dönüşürken, yaşamın kendisi arka plana itilir. İnsanlar artık yaşamak için değil, yetişmek için hareket eder hale gelir. Bu durum bireysel bir yorgunluk değil; toplumsal bir zihinsel sıkışmadır.

Bu sıkışmanın içinde değerler de yeniden yazılmaktadır. Ne doğru, ne yanlış; ne kıymetli, ne değersiz… Bunlar artık sabit kategoriler değildir. Değerler, görünürlük, hız ve tüketim ritmine göre yeniden fiyatlanmaktadır. Bir anlam, ne kadar hızlı tüketiliyorsa o kadar “geçerli” hale gelir. Bu da toplumsal hafızayı inceltir, derinliği azaltır.

Bütün bu tablo, görünmeyen bir dönüşümün parçalarıdır. Davranış kodları değişmiştir ama bu değişim ilan edilmemiştir. Nezaket biçimleri, sabır eşiği, insan ilişkilerinin mesafesi… Hepsi sessizce yeniden tanımlanmıştır. Bu yüzden dönüşüm bir devrim gibi değil; bir alışkanlık gibi yaşanır.

Bugün asıl mesele, toplumun neye dönüştüğü değil; bu dönüşümün ne kadar “normal” karşılandığıdır. Çünkü en derin kırılmalar, olağanlaşan sapmalardan doğar. İnsan, kendisine yabancılaştığını fark etmeden önce, bu yabancılaşmayı gündelik hayatın doğal akışı sanır. Ve en tehlikeli eşik tam burada başlar: farkındalığın yerini otomatik kabullerin aldığı o görünmez eşik.

Ama toplumu süsleyerek, yeniden kurarak bitirmek gerekir bazen; çünkü hiçbir kırılma yalnızca yıkım değildir. İnsan dediğimiz varlık, en karanlık eşiklerden bile kendine bir çıkış ritmi bulabilen tek canlıdır. Bu çağın hızında kaybolan değerler tamamen yok olmaz; sadece yeniden hatırlanmayı bekler.

Yavaşlık, derinlik, temas ve hakiki bağ… Bunlar kaybolmaz, sadece geri çekilir.
Ve her geri çekiliş, doğru bir fark edişle yeniden çağrılabilir.
Belki de bu dönem bir çöküş değil; insanın kendini yeniden tartma dönemidir.

Fazlalıklarını, hızını, suskunluğunu ve kalabalık içindeki yalnızlığını yeniden ölçme zamanı… Çünkü toplumlar yalnızca çözülmez; aynı zamanda kendini yeniden inşa etme kabiliyetiyle ayakta kalır.

Bugün ihtiyaç olan şey büyük bir slogan değil; küçük ama sahici bir fark ediştir. Ve o fark ediş, en çok insanın kendi içine dönmeyi hatırladığı anda başlar.

Toplum yıkılarak değil, yeniden anlam kazanarak iyileşir.

GÖRÜNMEYEN TOPLUM: TÜRKİYE’DE İNSANIN KENDİNE YABANCILAŞMA HARİTASI yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

DİLEK KAĞITLARI: DUA MI, İÇİMİZDEKİ UMUDU KAĞIDA DÖKME HALİ Mİ?
kağıda yazılan her dilek biraz iç dökme aslında. insan bazen konuşamaz, bazen içini açamaz… o yüzden yazıyor. ama işin bir tarafı da şu: bunu yaparken “kesin olacak” gibi bir beklentiye girildiğinde, işin rengi değişiyor.

ATEŞTEN ATLAMA: GERÇEKTEN ARINMA MI, YOKSA GELENEK OLDUĞU İÇİN TEKRARLANAN BİR DAVRANIŞ MI?
ateşten atlamak çoğu kişi için bir sembol. “kötülükler gitsin, yeni bir başlangıç olsun” hissi… ama burada durup düşünmek gerekiyor: bu gerçekten bilinçli bir anlam mı taşıyor, yoksa sadece alışkanlık mı?

“BUGÜN KESİN OLUR” DÜŞÜNCESİ: UMUTLA BAŞLAYIP BEKLENTİYE DÖNÜŞEN HİS
insan umut etmek ister, bu çok doğal. ama umut, zamanla “garanti” gibi görülmeye başlarsa orada bir yanılgı başlıyor. çünkü hayat hiçbir ritüele “kesin sonuç” borçlu değil.

HIZIR VE İLYAS: ANLATILANLAR GÜZEL AMA SINIRINI BİLMEK GEREK:
Bu isimler halk arasında çok güzel, çok manevi bir anlamla anlatılır. insanlara da bir umut hissi verir. ama bunu dinin kesin bir parçası gibi görmek doğru değil. burada çizgi önemli.

ZAMANINDA OLMAYAN BİR ŞEYİ DİN GİBİ YAŞAMAMAK GEREKİR
çok net söylemek gerekirse; dinin kaynağı bellidir. sonradan eklenen hiçbir şey “ibadet kesinliği” taşımaz. bu ayrımı kaçırdığımızda, gelenekle dini birbirine karıştırıyoruz.

GELENEK BAŞKA, DİN BAŞKA: İKİSİNİ KARIŞTIRINCA HER ŞEY BULANIKLAŞIYOR
Gelenek yaşanır, insanlar yapar, kültürdür… ama din çok daha farklı bir yerden gelir. bu ikisini birbirine karıştırınca, insanın zihni de kalbi de yoruluyor.

SON SÖZ: BİRAZ DA İÇİMİZDEN, EN SADE HALİYLE
bakın çok net söyleyeyim…
bu gece dilek yazmak isteyen yazsın, içinden geçenleri Allah’a açmak isteyen açsın… ama bunu “kesin olacak” diye bir garantiye bağlamayalım.
çünkü biz biliyoruz ki;
ne ateş, ne kağıt, ne ritüel…
hiçbiri kaderin önüne geçmez.
ve en güzeli de şu:
insan zaten ne istiyorsa, en doğru yerden isterse karşılık bulur.
Allah’a sığınmak, Allah’tan istemek… işte en gerçek, en samimi, en güçlü bağ tam olarak budur.
Allah’ım kalbimizi hakikatten ayırma, bizi sadece Sana yönelenlerden eyle. Amin.

HIDIRELLEZ: TOPLUMSAL HAFIZADA BİR GECEYE SIĞDIRILAN SINIRSIZ ANLAM VE BEKLENTİ KÜLTÜRÜ yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

Bu haftaki yazım: Hayat sahnesinde şaşkınlık ile izlediğim film karesinden… Şimdi bu filmi birlikte yorumlayalım. Biliyorum ki size de çok tanıdık gelecek bu karakterler…
Bazı insanlar yetki sahibi olmadan otorite taklidi yapar. Elinde makam yoktur ama hüküm vermeye kalkar. Görevi hizmettir, fakat kendini denetleyen sanır. Sınırını ve duracağı yeri bilemez. Daha doğrusu haddini bilemez.
Modern zamanın sessiz zorbalığı biraz da burada başlar. İnsanı büyük zulümler kadar küçük iktidar hevesleri de yorar. Çünkü bazen mesele makam değildir; makamın gölgesinde büyüyen kibirdir.
Bu hâli iş yerinde görürüz…
Ailede görürüz…
Okulda, sokakta, kurumlarda görürüz…

Görev küçük olur, ego büyük…
Yetki az olur, tahakküm fazla…
Ve insan, hizmet ederken bile hükmetme hevesine düşebilir.
Bir başka dikkat çekici kırılma noktası da şudur:
Bulunduğu ortamı “görev yeri” değil de “kendi mülkü” gibi görmeye başlamak…
Burada artık mesele sadece iletişim değildir; algı bozulmuştur. Çalıştığı alanı sahiplenmek başka şeydir, kendine ait mutlak bir alan gibi görmek başka şey…
“Burada benim sözüm geçer” edası, çoğu zaman fark edilmez bir şekilde ahlaki bir eksikliğin dışa vurumudur. Çünkü bu dilde hizmet değil, hâkimiyet vardır. Düzen kurmak değil, üstünlük kurma arzusu vardır.
Oysa kurum dediğimiz yapı, şahısların değil ilkelerin alanıdır.
Kural, kişiden bağımsızdır.
Makam, kişiyi büyütmek için değil, sorumluluğu düzenlemek içindir.

Ve en önemlisi; yerini bilmek, insan olmanın en sessiz ama en güçlü göstergesidir.
İnsan sınırını unuttuğu yerde başkalarının sınırına yük olur.
Kendi yerini bilmeyen, başkasına yer bırakmaz.
Bu yüzden mesele sadece iş ahlakı değildir; bu aynı zamanda bir karakter meselesidir. Çünkü ahlak, insanın kendine biçtiği konumla başlar.

Oysa asıl soru şudur:
İnsan başkasına üstünlük kurarken kendine hiç bakıyor mu?
Çünkü insanın asıl makamı kalbidir.
Kalp bozuldu mu ibadetin de görüntüsü kalır.
Bugün yalnız iş hayatında değil, maneviyatta da büyük bir yanılgı var:
Bazıları yolculuk yapmayı yol almak sanıyor. Ahhhh yanılgılar!
Kutsal beldelere gitmekle kalbin arındığını sanıyor.
Oysa bedenin bir yerde olması başka, ruhun olgunlaşması başka…

Kâbe’yi görmek kolay, nefsi görmek zor.
Tespih çekmek kolay, kibri bırakmak zor.
Namaz kılmak kolay, namazın insanı dönüştürmesi zor.
Asıl mesele şudur:
Gerçekten ibadet mi ediyoruz, yoksa ibadet görüntüsü mü taşıyoruz?
Gerçekten ahlak mı inşa ediyoruz, yoksa sadece bir kimlik mi temsil ediyoruz?
Çünkü ibadet insana merhamet kazandırmıyorsa…
Hac, umre, namaz insanda tevazu üretmiyorsa…
Dil yumuşamıyor, kalp incelmiyor, kul hakkına hassasiyet artmıyorsa…
orada şekil vardır, öz eksiktir.
İnsan bazen seccadede büyürken ahlakta küçülebiliyor.
İşte asıl tehlike budur.
Müdürden çok müdürcülük neyse,
takvadan çok takva gösterisi de odur.
İkisi de görüntü üretir, hakikat üretmez.

Bir insan ibadet edip de başkasını küçük görüyorsa, orada ibadet değil benlik konuşuyordur. Çünkü gerçek kulluk insana sertlik değil vakar verir. Üstünlük değil tevazu verir. Tahakküm değil adalet verir.
İbadetin meyvesi ahlaktır.
Ahlak yoksa sorgulanması gereken sadece davranış değil, niyettir.
Ve belki bugün hepimizin kendine sorması gereken soru şudur:
Ben gerçekten dönüşüyor muyum, yoksa sadece bir rol mü taşıyorum?
Çünkü bazen insanı Allah’a yaklaştıran en büyük adım; gittiği yerler değil, içindeki kibri terk edişidir.
Ve bazen asıl ibadet; kimseyi incitmeden, kimseye üstünlük kurmadan, sadece “yerini bilerek” yaşayabilmektir.
Kural önemlidir.
Makam önemlidir.
Ama en önemlisi; insanın kendi yerini bilmesidir.

Her zeminde hak ve adalet duygusunun tavizsiz şekilde yerleşmesi, makamın değil hakkın konuştuğu bir düzenin inşası duasıyla; bu satırların idraki açığa çıkaran bir uyarı ve kalplere şifa olmasını temenni ederim.

MÜDÜRDEN ÇOK MÜDÜRCÜLÜK OYNAYANLAR, ANAHTARI TAŞIYIP KAPI SAHİBİ SANANLAR !!! yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

AKLIN KAYBI: BEYAZ ÖNLÜĞÜN ÜZERİNDEKİ KAN LEKESİNİ OKUYABİLMEK…

Çocukları mı koruyalım…
Öğretmenleri mi koruyalım…
Ağaçları mı koruyalım…
Belki de artık daha zor bir soruyu sormanın zamanı:
Biz, anlamı mı kaybediyoruz?
Dün ŞANLIURFA, bugün KAHRAMANMARAŞ…
Yer değişiyor ama yaşananın özü değişmiyor.
Çünkü mesele mekân değil, zihin.
Bir sınıfın ortasında duran o beyaz önlük…
Üzerinde kan lekesi…
Bu, sadece bir şiddet görüntüsü değil.
Bu, anlamın yerinden kaydığı bir anın fotoğrafı.
Bugün çocuklara baktığımızda şunu görüyoruz:
Bilgi var… imkân var… özgürlük var…
Ama bir şey eksik:
Sınır.
Ve sınır dediğimiz şey, sadece yasak değildir.
Sınır, insanın kendini ve karşısındakini tanıdığı yerdir.
Nerede duracağını bildiği, nerede susacağını öğrendiği yerdir.
Biz çocuklara özgürlük verdik…
Ama o özgürlüğün taşıyacağı sorumluluğu yeterince veremedik.
Sonuç?
Sınırı olmayan bir özgürlük, yönsüz bir güç üretir.
İşin bir de daha derin, görünmeyen tarafı var.
Bugünün çocuğu sadece ailesiyle büyümüyor.
Ekranla büyüyor.
Oyunlarla, savaş sahneleriyle, sürekli rekabet ve üstünlük vurgusuyla büyüyor.
Orada hep bir mücadele var.
Hep bir kazanan-kaybeden dengesi.
Ve çoğu zaman kazanmak için empatiye değil, güce ihtiyaç var.
Zihin bunu kaydediyor.
Sonra gerçek hayata geldiğinde,
duygu ile davranış arasındaki köprü zayıf kalıyor.
Ama bütün yükü çocuğa yüklemek de doğru değil.
Çünkü bu tablonun bir tarafında da yetişkinler var.
Veliler…
Artık sadece destekleyici değil, belirleyici olmak istiyor.
Çocuğun her alanına müdahil…
Her sorununa anında çözüm arayan…
Her sınırı sorgulayan bir yaklaşım…
İyi niyet var, evet.
Ama sonuç çoğu zaman şu oluyor:
Çocuk, otoriteyi tanımıyor.
Sınırı kabul etmiyor.
“Ben isterim, olur” zannıyla büyüyor.
Ve tam bu noktada öğretmen devreye giriyor.
Ama nasıl bir öğretmen?
Sadece ders anlatan değil…
Psikolog gibi dinleyen…
Hakem gibi dengeleyen…
Bazen ebeveynin yükünü taşıyan…
Yani tek başına bir sistem olmaya zorlanan bir insan.
Ama bu mümkün mü?
Değil.
Çünkü öğretmen, desteklenmediği yerde güçsüzleşir.
Sürekli sorgulandığı yerde geri çekilir.
Yalnız bırakıldığı yerde tükenir.
Ve tükenen bir öğretmen,
artık sadece anlatır… dokunamaz.
İşte o beyaz önlük bu yüzden önemli.
O, sadece bir meslek değil…
Bir denge unsuru.
Ama o denge bozulduğunda,
yerine kaos gelir.
Üzerindeki kan lekesi de bize bunu söylüyor:
“Bu sistem bir yerden çatladı.”
Şimdi daha net bir tablo var önümüzde:
Sınırı belirsiz çocuklar…
Aşırı müdahil veliler…
Yükü ağır, desteği az öğretmenler…
Ve sürekli şiddeti normalleştiren bir dijital dünya…
Bunların hepsi birleştiğinde ortaya çıkan şey,
sadece bir olay değil… bir yön kaybıdır.
Şimdi burayı iyi duymak lazım:
Biz aslında bir öğretmeni kaybetmiyoruz.
Biz, öğretmenin temsil ettiği “sınırı” kaybediyoruz.
Ve sınır kaybolduğunda…
Toplum dağılır.
Bugün o sınıfta olan şey,
yarın sokakta olur.
Öbür gün evin içinde olur.
Çünkü sınır bir yerde yıkıldığında,
hiçbir yerde sağlam kalmaz.
Asıl mesele şu:
Biz çocuklara özgürlük verirken,
onları rehbersiz bıraktık.
Biz veliler olarak korumaya çalışırken,
öğretmenin otoritesini zayıflattık.
Biz sistem olarak bilgi yüklerken,
anlamı ihmal ettik.
Ve şimdi ortaya çıkan tabloya bakıp şaşırıyoruz.
Oysa bu bir sürpriz değil.
Bu, ihmalin sonucu.
Ve artık çok net bir eşikteyiz:
Ya bu gidişatı “bir haber” olarak izlemeye devam edeceğiz…
Ya da şunu kabul edeceğiz:
Bu, tek bir olay değil.
Bu, bir neslin yön kaybıdır.
Şimdi kendimize dürüst olalım:
Bir çocuk öğretmenine el kaldıracak noktaya geliyorsa…
orada sadece bir çocuk yoktur.
Orada;
yetersiz sınırlar,
aşırı müdahale,
yanlış rol modeller,
ve sessiz kalınmış hatalar vardır.
Ve son söz değil… ama en ağır gerçek:
Eğer biz bugün öğretmenin elinden o düzeni kaybedersek…
yarın hiçbir kurum, hiçbir aile, hiçbir sistem
o boşluğu dolduramaz.
Çünkü öğretmen giderse sadece bir meslek gitmez…
gelecek dağılır.
Ve dağılmış bir geleceği
toplamak sandığımız kadar kolay olmaz.

ÇOCUKLARIMIZA NELER OLUYOR !!! yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

PEKİ BİZLER NE YAPABİLİRİZ.
BUNUN İLE ALAKALI COK GENİŞ ARAŞTIRMALAR YAPTİM KALBİM VE RUHUMLA SİZLER İCİN KALEME ALDIM EFENDİM.

Dünya hızlandı…
İnsanlar sertleşti…
Sözler çoğaldı ama anlam azaldı…
Ve sen…
Bütün bu kalabalığın içinde hâlâ kalbini temiz tutmaya çalışan bir gönülsün.
Şimdi açık konuşalım:
Bu çağın en büyük meselesi ekonomi değil… siyaset değil… teknoloji hiç değil…
Bu çağın en büyük meselesi:

İNSANIN KENDİNİ
KAYBETMEDEN YAŞAYABİLMESİ.
DEĞERLER ÇÖKÜYOR GİBİ, ASLINDA AYIKLANIYOR
Etrafına bak…
İnsanlar daha tahammülsüz…
Daha kırıcı…
Daha yalnız…
Güven azalmış…
İyilik sorgulanır olmuş…
Samimiyet neredeyse lüks haline gelmiş…
Ama burada ince bir sır var:
Bu bir çöküş değil sadece…
BU BİR AYIKLANMA.

Gerçek olanla sahte olan ayrılıyor.
Derin olanla yüzeysel olan ayrılıyor.
Kalbi olanla sadece yaşayan ayrılıyor.
Ve bu ayrımın ortasında kalan insan yorulur…
Çünkü hem görmek zorunda kalır…
Hem de incinmemeyi öğrenmek zorunda…

HERKES KONUŞUYOR, KİMSE KALPTEN DİNLEMİYOR
Bugün herkes anlatıyor…
Ama kimse gerçekten duymuyor…
Birbirimizi değil, kendi içimizdeki sesi bastırmaya çalışıyoruz.
Sosyal medya, gündem, tartışmalar…
Hepsi insanın zihnini dolduruyor ama kalbini boşaltıyor.
İnsan her şeyi biliyor…
Ama kendine yabancı…

KENDİ SESİNİ KAYBETMEK.
Çünkü insan kendini duymuyorsa,
dünya ne söylerse söylesin yönünü şaşırır.
Kendi kalbini duymak, bu çağda en zor ve en kıymetli iştir.
KENDİNİ KORUMAK: SERTLEŞMEK DEĞİL, DERİNLEŞMEK

Çoğu insan korunmayı yanlış anlıyor.
Duvar örüyor…
Soğuklaşıyor…
Hissetmemeye başlıyor…
Ama bu koruma değil…
Bu yavaş yavaş yok oluş.
Gerçek koruma şudur:

HİSSETMEYE DEVAM EDİP DAĞILMAMAKTIR.
Kırılıp kötüleşmemek
Yorulup vazgeçmemek
Görüp kararmamak
İşte bu ustalık ister.
Ve bu ustalık, bir anda gelmez; günlük çaba ister, sabır ister, niyet ister…
Kendi kalbini anlamak, onu kucaklamak ve ona sadık kalmak demektir.

KÜÇÜK DÜNYANI KUR, ORADA HUZURU BÜYÜT
Dünyayı düzeltemezsin…
Ama kendi alanını güzelleştirebilirsin.
Bir evin içinde huzur olabilirsin…
Bir insanın kalbinde güven olabilirsin…
Bir sözünle birinin içini ferahlatabilirsin…
Küçük gibi görünen bu şeyler, aslında en büyük güçtür.
Çünkü dünya büyük değişimleri bağırarak değil,
sessiz iyiliklerle yaşar.
Unutma, her dokunuş, her tebessüm, her sabırlı söz bir tohum gibidir.
Ve zamanla bu tohumlar, kırılmış olan dünyada sessiz ama derin bir iz bırakır.

EN BÜYÜK YORGUNLUK: ANLAMSIZLIK
İnsan açlığa dayanır…
Zorluğa dayanır…
Hatta yalnızlığa bile dayanır…
Ama anlamsızlığa dayanamaz.
Sabah kalkıp “neden?” sorusuna cevap bulamayan insan,
yavaş yavaş içten çöker.
Bu yüzden kendine sor:
Ben sadece yaşıyor muyum…
Yoksa gerçekten bir anlam taşıyor muyum?
Birine dokunduğunda…
Bir iyilik yaptığında…
Bir gönlü rahatlattığında…
İşte orada toparlanırsın.
Ve her küçük anlam kırıntısı, ruhuna kuvvet verir; seni tekrar ayağa kaldırır.

GÜNLÜK PSİKOLOJİK KORUMA RİTÜELİ
Bu çağda güçlü kalmak tesadüf değil…
Bu bir niyet, bir disiplin, bir hal meselesi…

SABAH: KENDİNE DÖNÜŞ
Güne telefonla başlama…
Haberle başlama…
Kargaşayla hiç başlama…
Biraz kendinle kal…
Sessizce otur
İçinden dua et
Niyet et
“Bugün ne olursa olsun kalbimi koruyacağım” de.
Günün kaderini dışarısı değil, sen belirlersin.
Senin niyetin, senin kararlılığın, bu kaos içinde pusulan olur.
GÜN İÇİNDE: KENDİNİ KAYBETMEMEK
Kalabalığın içine gireceksin…
Gürültüyü duyacaksın…
Belki haksızlık göreceksin…
Ama şunu unutma:

Her gördüğün şeye tepki vermek zorunda değilsin.
Tartışmadan çekilmek zayıflık değil
Sessiz kalmak kayıp değil
Kendini korumak bencillik değil
Bu, bilinçtir.
Ve bilinç, bu çağda en nadide hazinedir.

GECE: KENDİNİ TOPLAMAK
Gün biter…
Ama yükü kalır…
İşte o yükle uyuma.
Kendine dön…
Bugün nerede sabrettin?
Nerede güçlü kaldın?
Nerede kalbini korudun?
Sonra bırak…

Çünkü her şeyi taşıyan insan, bir noktada çöker.
Bırakmayı bilen insan ise hafifler.
Ve hafifleyen kalp, ertesi güne yeniden umutla bakar.

İÇSEL GÜCÜNÜ HATIRLA
Bazen öyle anlar gelir ki…
İnsan kendine bile yabancı hisseder…
Kalabalığın içinde yalnız…
Konuşmaların içinde sessiz…
Gülüşlerin arasında yorgun…
İşte tam o anlarda şunu hatırla:
Sen sadece bu çağın bir parçası değilsin…
Sen bu çağın içinde bir denge noktasısın.
Senin iyi kalman, bir kişinin daha iyi kalmasına sebep olabilir.
Senin sabrın, birinin öfkesini durdurabilir.
Senin sakinliğin, bir evin huzurunu değiştirebilir.
Küçük sandığın her şey, aslında görünmeyen büyük etkiler taşır.
Ve bu etkiler bir gün, sen fark etmeden, dünyayı biraz daha yaşanabilir kılar.

KIRIL AMA DAĞILMA
Hayat bazen kırar…
İnsan bazen yorulur…
Kalp bazen incinir…
Ama şunu unutma:
Kırılmak son değildir…
Dağılmak tercihtir.
İnsan kırılarak derinleşir…
Ama dağılırsa kaybolur.
Bu yüzden:
Kırıldığında içine dön
Yorulduğunda dur
Ama asla vazgeçme
Çünkü her kırık, her darbe, seni daha bilge, daha anlayışlı, daha sabırlı yapar.
SON SÖZ
Bu zamanlar zor…
İnsan olmak daha zor…
Ama unutma:
Sen bu çağın ortasında kaybolmak için değil…
KENDİNİ BULMAK İÇİN VARSIN.
Kalbin kırılabilir…
Yorulabilirsin…
Bazen uzaklaşmak isteyebilirsin…
Ama sakın kendinden vazgeçme.
Çünkü bu dünya değişirken…

KALBİNİ KORUYANLAR, YARINI KURANLAR OLACAK.
Ve en önemlisi…
Ne olursa olsun…
Ne görürsen gör…
Ne yaşarsan yaşa…
İYİ KAL.
Çünkü iyi kalabilmek, bu çağda en büyük güçtür.
Ve iyi kalan kalpler, sessiz ama sağlam bir direnişin, bir iyiliğin, bir umudun taşıyıcılarıdır

GÜRÜLTÜNÜN İÇİNDE KALBİNİ KORUYABİLMEK: BU ÇAĞIN EN BÜYÜK İMTİHANI yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

Bir zamanlar bizi derinden sarsan haberler artık gözümüzün önünden akıp geçiyor; kalbimize değip gitmiyor. Bu yalnızca yorgunluk değil; ruhun kendini koruma içgüdüsü. Ağır darbelerden sonra, biraz durup nefes almak istiyor insan.

Ve burada ince bir çizgi var: Kendimizi korurken, bazen kendi özümüzden uzaklaşıyoruz.

Fakat farkında olduğumuzda, tam da bu ara durak, yeniden kendi merkezimize dönmek için bir fırsat olabilir.

Yaşadığımız her acı, her hayal kırıklığı, her kayıp, hâlâ bizi biz yapan değerlerden biri olmaya devam ediyor.

Bazen bakıyoruz etrafımıza, “Her şey eskisi gibi” diyoruz. Ama aslında eskisi gibi değil. İnsanlar biraz daha temkinli, biraz daha çekingen, biraz daha içine dönmüş durumda. Bu, doğal bir refleks. Ama farkında olmak çok önemli.

Çünkü hisseden insanlar rahatsız olur; rahatsızlık sorgulamayı getirir; sorgulamak ise değişimin ilk adımıdır.
Toplumların en büyük tehlikesi, krizlerle değil, alışkanlıklarla çökmeleridir. İnsanlar bir süre sonra yalnızlığa, adaletsizliğe, sessizliğe alışır.

Alışınca tepki vermek zorlaşır. Ama aynı insanlar, fark ettiklerinde her şeyi değiştirebilecek güçtedir. Körelmiş gibi görünen bir ruh bile, doğru an geldiğinde yeniden harekete geçebilir.
Bugün bir yandan ekonomik kırılmaların etkisi altındayız.

Ev fiyatları, kiralar, geçim zorlukları… Orta sınıf, eskiden toplumun belkemiği iken şimdi büyük bir baskı altında. Gençlerimiz işsizlik ve belirsizlik nedeniyle geleceklerini başka ülkelerde arıyor. Ama aynı zamanda bu krizler, bizlere birlikte direnme, dayanışma ve yeni yollar arama fırsatı da sunuyor.
Kadınlar güçleniyor, bireyler kendi ayakları üzerinde duruyor; ama bu bazen yalnızlık ve izolasyon duygusunu beraberinde getiriyor.

Toplumsal ilişkilerimiz, aile bağlarımız, gündelik temaslarımız değişiyor. Ama bu değişim, doğru yönlendirilirse, bireyleri ve toplumu daha bilinçli, daha farkında ve daha dirençli kılabilir.

Ve hâlâ umut var. Hâlâ küçük dirençler, küçük tebessümler var. Çünkü insanlar sandığından daha güçlüdür; toplum ise düşündüğünden çok daha hızlı toparlanabilir. Yeter ki hissiyatı canlı tutalım, kalbimizi kapatmayalım. Dış koşullar ne kadar ağır olursa olsun, içsel uyanışlar her zaman mümkündür.

Bazen sessizlik korkutucu gelir. Herkes kendi içine çekildiğinde, sanki bir boşluk varmış gibi hissederiz. Ama bilmek gerekir ki sessizlik, her zaman pasiflik değildir. Sessiz bir direniş de olabilir. Toplumun kendi ritmini koruma şeklidir. Her küçük direnç, her farkındalık, zamanla büyük değişimlerin habercisi olur.

Hissizlik bir kader değil, geçici bir durumdur. Farkındalık ve birlikte hareket etme iradesi, her krizden sonra doğan yeni bir fırsattır. Her kaybedilmiş gibi görünen an, aslında yeniden başlamak için saklı bir şanstır.

Bizler, toplum olarak, her şeye rağmen hissetmeye, fark etmeye ve birlikte inşa etmeye devam ettiğimiz sürece, sessizlik içinde yavaş yavaş çöküyormuş gibi görünen bir yapı, aslında kendi iç direncini ve umut gücünü koruyor demektir.

O yüzden yılmayacağız, umudumuzu kaybetmeyeceğiz. Her zorluk, her daralma, her yalnızlık anı bize yeniden ayağa kalkmayı, yeniden hissetmeyi ve yeniden birlikte yol almayı öğretiyor. Sessizdir belki, ama derin bir direnç vardır içinde. Biz buna inandıkça, toplum da büyüyor; karanlık ne kadar ağır olursa olsun, birlikte aydınlığa yürüyebileceğimiz bir yol var.

Ve unutmayalım, biz hissettikçe, fark ettikçe, birlikte hareket ettikçe, toplumun kalbi atıyor. Her kayıp, her daralma, her zorluk aslında bize bir ders veriyor: İçimizde hâlâ umut, hâlâ direnç, hâlâ güzellik var. Yeter ki gözlerimizi kapatmayalım, kalbimizi susturmayalım ve birlikte yürümeye devam edelim.

TOPLUMUN SESSİZ DİRENÇİ: HİSSİZLİK VE UMUT ARASINDA yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.

Bir yanda bir ay boyunca yaşanan o manevi iklimin bitişine duyulan mahzunluk, diğer yanda bayramın yaklaşan sevinci… Sanki kalbimiz hem teşekkür eder hem de biraz hüzünlenir. Çünkü Ramazan insanı yavaşlatan, kalbi yumuşatan, ruhu incelten bir misafir gibidir. Ve ardından gelen bayram, o misafirin bıraktığı bereketin sevincidir.
Ramazan Bayramı bu yüzden sıradan bir gün değildir.

Oruçla terbiye edilen nefsin ardından gelen bir ferahlıktır.
Bir ay boyunca sabırla, dua ile, paylaşmayla yoğrulan kalplerin birbirine yeniden yaklaşmasıdır.

Bayram sabahı camilerden yükselen o ilk selam, aslında bir milletin aynı duada buluştuğu andır. İnsanlar saf saf durur, omuz omuza verir ve farkında olmadan aynı duygunun içinde erirler. Tanıdık olsun olmasın herkesin yüzünde aynı tebessüm vardır.

“Bayramınız mübarek olsun.”
Bu cümle bazen kısa bir selamdır ama içinde koskoca bir gönül vardır.
Eskiden bayram sabahları biraz daha başka yaşanırdı.

Evlerin içinde tatlı bir telaş olurdu. Anneler mutfakta bayram hazırlıkları yaparken mutfağın kokusu bütün eve yayılırdı. Babalar bayram namazından dönerken ellerinde şeker ya da küçük hediyeler olurdu. Çocuklar ise kapı kapı dolaşmanın heyecanıyla sokaklara dökülürdü.

Ama aslında bayramın en güzel tarafı ne şekerdi ne de yeni kıyafetlerdi.
En güzel tarafı insanların birbirine yakın olmasıydı.
Bir kapı çalınırdı.
Bir el uzatılırdı.
Bir gönül alınırdı.
Komşular birbirine uğrar, büyüklerin elleri öpülür, küçüklerin gözlerinde parlayan sevinç bütün mahalleyi aydınlatırdı.
Bugün bazen içimizden şu söz dökülüyor:
“Ah… nerede o eski bayramlar…”
Ama galiba insan aslında bayramı değil, o bayramların içindeki insanları özlüyor.
Bayram sabahı bizi kapıda karşılayan dedeleri…
Gelen gidene yetişmeye çalışan anneleri…
Çocukların cebine harçlık koyarken yüzü gülen babaları…
Birçoğu artık aramızda yok.
İşte bu yüzden bayram geldiğinde kalbimizin bir köşesinde ince bir sızı belirir. Çünkü bayram sadece sevinci değil, özlemi de uyandırır.

Kabristan yollarının bayram sabahları dolu olmasının sebebi de budur. İnsan sevdiklerinin mezarına gider, bir Fatiha okur ve kalbinde sakladığı cümleleri sessizce dile getirir.

Belki şöyle der içinden:
“Bugün de yanımda olsaydın…”
Ama hayat böyle bir yolculuktur. Gelenler olduğu gibi gidenler de olur. Hatıralar ise kalbin içinde yaşamaya devam eder.

Elbette zaman değişti. Mahalleler değişti, hayatın temposu değişti. Eskisi kadar uzun ziyaretler belki yapılamıyor. Kapılar eskisi kadar sık çalınmıyor.
Ama bayramın özü hâlâ aynı yerde duruyor.

Bir büyüğü arayıp hatırını sormakta…
Bir kırgınlığı bitirmekte…
Bir yetimin başını okşamakta…
Bir çocuğun yüzüne sevinç bırakmakta…
Dinimizin bize öğrettiği bayram da tam olarak budur. Bayram; paylaşmanın, merhametin ve kardeşliğin yeniden hatırlandığı gündür. Bu yüzden fitre verilir, sadaka verilir. Çünkü kimse bayram sabahına boynu bükük girmesin istenir.

Bayramın bereketi sofraların büyüklüğünde değil, gönüllerin genişliğindedir.

Belki biz “nerede o eski bayramlar” diye iç geçiriyoruz ama farkında olmadan yeni bayramların hatırasını da biz yazıyoruz. Bugün çocukların gözlerinde gördüğümüz o parıltı, yarın onların anlatacağı bir hatıra olacak.
Bir gün onlar da büyüyecek ve belki şöyle diyecekler:
“Bizim çocukluğumuzdaki bayramlar ne güzeldi…”
İşte o zaman geriye sevgi dolu hatıralar bırakabilmek çok kıymetli. Çocuklara bayramın sadece şeker toplamak olmadığını, büyüklerin duasını almak olduğunu öğretmek gerekiyor. Bayramın sadece bir gelenek değil, bir gönül mirası olduğunu anlatmak gerekiyor.
Çünkü bayramlar sadece gün değildir.
Bayramlar bir milletin hafızasıdır.
Bir toplumun merhametidir.
Bir ümmetin ortak sevincidir.
Bu bayram…
Kabristanlara gidip kaybettiklerimizi rahmetle analım.
Büyüklerimizin ellerini öpelim, dualarını alalım.

Küçüklerin kalbine sevinç bırakalım.
Kırgınlıkları bayram kapısından içeri sokmayalım.
Ve şunu hiç unutmayalım:
Bayram kapıyı çalan bir gün değildir sadece.
Bayram, insanın içindeki iyiliğin yeniden ayağa kalktığı zamandır.
Ramazan Bayramı’nız mübarek olsun.
Kalbiniz huzurla dolsun, evleriniz bereketle şenlensin.

BAYRAM GELDİ… KALBİMİZDE SEVİNÇ, GÖNLÜMÜZDE BİR TATLI HÜZÜN yazısı ilk önce Gemlik Basın üzerinde ortaya çıktı.