UNVAN İNSANI BÜYÜTMEZ, KARAKTERİ BÜYÜTÜR!
Toplum olarak insanlara çoğu zaman taşıdıkları unvanlara, oturdukları makamlara ve sahip oldukları yetkilere bakarak değer biçiyoruz. Oysa bir insanın gerçek değeri, bulunduğu makamla değil, o makamı nasıl temsil ettiğiyle ölçülür.
Unvan insana sıfat, makam yetki kazandırır; ancak ne karakter ne de ahlak verir. İnsanı değerli kılan; gücünü nasıl kullandığı, kendisine emanet edilen sorumluluğu nasıl taşıdığı ve kendisinden daha az imkâna sahip insanlara nasıl davrandığıdır.
Ne yazık ki bazıları makam sahibi olunca kendisini diğerlerinden üstün görmeye, eleştiriyi saygısızlık, farklı düşünceleri tehdit olarak algılamaya başlıyor. Oysa korkuyla sağlanan sessizlik saygı, çıkar ilişkileriyle kurulan yakınlık ise sevgi değildir.
Gerçek itibar, makamınız sona erdiğinde de insanların size saygı duymaya devam etmesidir.
Özellikle eğitimde, kamu yönetiminde ve topluma hizmet alanlarında görev almak bir ayrıcalık değil, emanettir. Yönetici olmak insanları küçümseme hakkı değil; adaletli, mütevazı ve vicdanlı davranma sorumluluğudur.
Unutulmamalıdır ki makamlar geçici, unvanlar ödünçtür. Bugün oturduğumuz koltuk yarın bir başkasına kalır. Geriye ise insanlara yaşattıklarımız, bıraktığımız izler ve karakterimiz kalır.
Bu nedenle herkesin kendisine sorması gereken soru şudur:
Unvanım olmasa da saygı duyulacak bir insan mıyım?
Çünkü insanı büyüten koltuğu değil, ahlakıdır. Saygın kılan yetkisi değil, adaletidir. Gerçek büyüklük ise başkalarından üstün olmakta değil, sahip olduğu güce rağmen tevazusunu koruyabilmektedir.
Unvan insanı başlı başına değerli kılmaz. Onu taşıyacak karakter, tevazu ve ahlak yoksa geriye yalnızca içi boş bir sıfat kalır.
Unvanlar kapılara yazılır, karakterler insanların hafızasına…