GEMLİK’TE RAMAZAN COŞKUSU: Bir İlçenin Kalbinden Yükselen Diriliş

GEMLİK’TE Ramazan coşkusu, bir ilçenin sınırlarını aşan bir bilinç hareketidir. Marmara’nın kıyısında mütevazı bir ilçe… Fakat hilal göründüğü an, kalbi büyür. Sahilde dalgalar kıyıya vururken, iftar saatine doğru sokaklarda hissedilen o bekleyiş, aslında iç dünyamızdaki arınmanın habercisidir. Ramazan burada sadece bir ay değil; bir diriliş protokolüdür.

Peki oruç neden farz kılındı?
Çünkü insan unutur. Nimetin sahibini unutur, gücünün sınırını unutur, açın hâlini unutur. Oruç bu unutmayı durdurur. Açlıkla idraki keskinleştirir, susuzlukla bilinci berraklaştırır. Nefsin sınırsız taleplerine karşı ruhun vakarını güçlendirir. Oruç; bireysel kontrol mekanizmasını aktive eden ilahi bir eğitim modelidir.

Kendini yönetemeyen bir insanın dünyayı yönetme iddiası sadece gürültüdür. Ramazan, gürültüyü susturur; hakikati konuşturur.
Gemlik’te iftar sofraları birer sosyal dayanışma platformudur. Aynı masada farklı hayatlar yan yana gelir. Komşuya götürülen bir tabak yemek, sadece bir ikram değildir; bir gönül köprüsüdür. Sosyolojik açıdan Ramazan, toplumsal bağları tahkim eden, mahalle kültürünü yeniden canlandıran, kuşaklar arası iletişimi güçlendiren bir değer üretim sürecidir. Paylaşım arttıkça güven artar; güven arttıkça toplum güçlenir.

Türkiye’nin her köşesinde aynı heyecan var.

Aynı ezan, aynı dua, aynı sahur telaşı… Edirne’den Hakkâri’ye kadar uzanan bu ortak ritim, millet olmanın ruh köküdür. Ramazan; kültürel hafızayı canlı tutan, değer zincirini koparmayan bir zaman dilimidir. Gelenekler sadece geçmişe ait değildir; geleceğe yapılan stratejik yatırımdır.
Fakat Ramazan’ın vicdan boyutunu görmezden gelemeyiz.

Filistin’de iftar çoğu zaman gölgesiz bir yıkıntının altında açılıyor. Suriye’de sahur, güvenlik endişesiyle bölünüyor. Yemen’de açlık bir ibadet değil, hayatın acı gerçeği. İşte bu yüzden oruç, empatiyi zorunlu kılar. Bir gün aç kalan, bir ömür aç kalanları düşünmeden iftar edemez. Ramazan, küresel vicdanın diri kalması için verilmiş bir imkândır.
İslam birliği hamaset değil, sorumluluktur. Aynı kıbleye yönelenlerin kalbi de aynı merhamet ekseninde buluşmalıdır. Bir ilçede edilen dua, başka bir coğrafyada umut olabilir. Bir evde verilen sadaka, başka bir şehirde bir çocuğun yüzünü güldürebilir. Bu bilinç, ümmet olmanın temelidir.
Gelecek nesillere aktarılması gereken miras sadece pidenin kokusu, mahyanın ışığı değildir.

Onlara sabrın gücünü öğretmeliyiz.

Aç kalırken isyan etmemeyi, güçlü iken kibirlenmemeyi, paylaşırken gösterişe düşmemeyi öğretmeliyiz. Ramazan bir irade akademisidir. Ertelemeyi bilen birey hedefe yürür. Nefsini dizginleyen genç, krizlere yenilmez. Maneviyatı güçlü toplumlar dağılmaz.

Gemlik bir ilçe olabilir; fakat Ramazan geldiğinde kalbi ümmet kadar genişler. Sahilde yapılan iftar yürüyüşleri, camilerdeki mukabele halkaları, çocukların heyecanı… Bunlar küçük kareler gibi görünür; fakat medeniyet bu karelerden oluşur.

Ramazan coşkusu, sadece sevinç değil; sorumluluktur.

Sadece ibadet değil; arınmadır. Sadece açlık değil; hakikate yaklaşmadır.
Ve hilal, Gemlik semasında süzülürken bize şunu fısıldar: Nefsini terbiye eden kul, kalbini arındıran toplum ve merhameti kuşanan ümmet; zahirde küçük görünse de hakikatte Rahman’ın nazarında en büyük dirilişin eşiğindedir.